door silencer 21Σύμφωνα με έγκυρες πηγές λόγω των πρόσφατων αρνητικών εξελίξεων στο Κυπριακό και στην προσπάθειά του να σώσει τη διαδικασία από το ναυάγιο, ο Γ.Γ των Ηνωμένων Εθνών επικοινώνησε με τον ειδικό απεσταλμένο του, τον κο Αιντε και του πρότεινε το πιο κάτω μέτρο.
Μέσα σε οποιοδήποτε σχέδιο λύσης πρέπει να γίνεται ξεκάθαρο προς όλους τους Ε/Κ οτι απαγορεύεται αυστηρά να κτυπούν απότομα τις πόρτες ειδικά όταν βρίσκονται μπροστά Τ/Κ συμπολίτες τους. Σε αντίθετη περίπτωση οι συνέπειες γι' αυτούς μπορεί να είναι ολέθριες και για κάτι τέτοιο την ευθύνη θα φέρουν αποκλειστικά οι ίδιοι. Πρόσθεσε επίσης πως στο πλαίσιο της πολιτικής, αριθμητικής και σουρεαλιστικής ισότητας, οι Τ/Κ πολίτες δικαιούνται να χτυπούν τις πόρτες όσο θέλουν ώσπου να τις σπάσουν οπότε η Ε/Κ διοίκηση είναι υποχρεωμένη να τις αντικαταστήσει μέχρι να τις ξανασπάσουν και πάλι.

united cyprusΗ πολιτική ιστορία της Κύπρου των τελευταίων πενήντα χρόνων, δεν είναι τίποτα άλλο από την εργολαβική προσπάθεια των κυβερνώντων, μαζί με μια μερίδα της κοινωνίας, να πείσουν τους Κύπριους πως όλα τα δεινά αυτού του τόπου πηγάζουν από την παράλογη αξίωσή τους να ζήσουν κυρίαρχα και ελεύθερα. Από κοντά πάντα και οι παραδοσιακοί “ξένοι”, έτοιμοι να μας ανταμείψουν (μόνο με λόγια) κάθε φορά που αυτοτιμωρούμαστε και να μας τιμωρήσουν (πάντα με πράξεις) κάθε φορά που ζητάμε να ισχύσουν και για μας τα λογικά και αυτονόητα δικαιώματα των ανθρώπων. 

Όσο πλησιάζει ο καιρός της “επερχόμενης” λύσης, τόσο θα πληθαίνουν τα φαινόμενα της ασύμμετρης αυτοκριτικής που τόσο πολύ συνηθίζουμε στη χώρα μας. Το γνωστό “εκάμαμεν τζι εμείς πολλά”, αντίστοιχο του Ελλαδικού “μαζί τα φάγαμε” είναι απλά μια ευφυής τακτική των κυβερνήσεων να μειώσουν τις έντονες αντιδράσεις του κόσμου μπροστά σε μια αποτυχημένη πολιτική που οδηγεί, αν δεν έχει ήδη οδηγήσει, στην καταστροφή. Ο λαός είναι πιο φρόνιμος αν νοιώθει ότι φταίει.

apoxhΓιατί το να αγοράζουμε πανάκριβες υποσχέσεις και μετά να περιμένουμε να γίνουν πράξη, έχει γίνει το Εθνικό άθλημα της χώρας μας. Από την εξωτερική πολιτική, το Κυπριακό και την Ευρωπαϊκή μας πορεία μέχρι την οικονομική πολιτική και τις προσωπικές μας σχέσεις. Πρέπει κάποτε οι πολιτικοί μας να καταλάβουν πως η ψήφος των πολιτών είναι πολύ ακριβή και δεν εξαργυρώνεται με ένα πρόχειρο σύνθημα, μια φωτογράφηση σε πόζα και δυο “κομματικές” τοποθετήσεις διατυπωμένες παπαγαλιστά σε μια τηλεοπτική εκπομπή.

Δεν πήγα να ψηφίσω γιατί η είσοδος στο άνδρο της διαφθοράς και της διαπλοκής, που μας έμαθαν οτι λέγεται κοινοβούλιο, δεν θέλω να γίνει και με τη δική μου συγκατάθεση. Δεν δίνω σε κανένα τη ψήφο εμπιστοσύνης μου ούτε εξουσιοδοτώ “εν λευκώ” κανένα για να με εκπροσωπήσει σε αποφάσεις που θα επηρεάσουν τη ζωή μου κι εκείνη των παιδιών μου. Έχω κάθε λόγο να μην εμπιστεύομαι κανένα, ειδικά αν αυτός προτείνεται από κόμμα ή πολιτική παράταξη.

Κάθε φορά που κάποια κυβέρνηση αποφασίζει ότι μπορεί να λύσει το Κυπριακό η εκπαίδευση υποφέρει. Ειδικά όταν αρχίσουν οι δηλώσεις από ξένους αρχηγούς κρατών και αξιωματούχους του ΟΗΕ ότι “βρισκόμαστε πολύ κοντά σε μια συμφωνία”, το Υπουργείο Παιδείας αρχίζει παραδοσιακά να χτυπά τα τύμπανα “προετοιμασίας” των μελλοντικών πολιτών για τη λύση. Στην πραγματικότητα, η εκπαίδευση αποτελεί την εύκολη απόδειξη ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να το λύσει!