thiesΠέρασαν ήδη 10 μέρες από την παρουσίαση των φωτογραφιών του Μενέλαου Πίττα στη Φωτοδό και όμως οι διάφορες εκκρεμότητες αυτής της περιόδου δεν ήταν αρκετές για να σβήσουν από το μυαλό μου εκείνα τα 2-3 πράγματα που από εκείνο το βράδυ σκέφτομαι συνέχεια. Είναι κάποιες πτυχές του έργου του Μελή που για κάποιο λόγο περνούν απαρατήρητες, ασχολίαστες εννοώ, είτε από τον ίδιο είτε από τον κόσμο που βλέπει τις φωτογραφίες του.  

Βλέποντας το Μελή να μιλάει για το περιεχόμενο των φωτογραφιών του, θα τον ακούσουμε συχνά να λέει ότι φωτογραφίζει κάποιες Θείες, μπουκάλες, ανθρώπους που μαγειρεύουν ή ταξιδεύουν, τον γραφικό “τρελό” της γειτονιάς κλπ. Διαφωνώ σε όλα. Στην πραγματικότητα ο Μελής φωτογραφίζει φωτογραφίες.

giannos3Προχτές το βράδυ στη Φωτοδό ο Γιάννος Ορφανός παρουσίασε τις φωτογραφίες του. Εκλεπτυσμένα παραδείγματα σύνθεσης, αρμονίας και υψηλής αισθητικής. Μην ξαφνιαστεί κανένας από τους χαρακτηρισμούς και μην βιαστείτε να διερωτηθείτε αν μιλάω για κάποιον φτασμένο φωτογράφο παγκοσμίου φήμης. Φυσικά και όχι. Ο Γιάννος είναι ένας αρχιτέκτονας που ταξιδεύει πολύ. Κι ενώ οι σελίδες του διαβατηρίου του γεμίζουν ασταμάτητα, τα μεγαλύτερα ταξίδια τα κάνουν οι φωτογραφίες του. Δυο αντίστροφοι όγκοι μιας σκάλας που συνομιλούν αιώνια με μια γέφυρα στο φόντο, μια λοξή γραμμή που ακολουθεί παράλληλα μια λευκή λοξή επιφάνεια σε ένα σπίτι του Λε Κορμπουζιέ, μερικές πέτρες που εξέχουν γεωμετρικά από ένα τοίχο δίνοντας μια υποψία μοτίβου. Ακόμα και οι αντανακλάσεις ή οι ερειπωμένοι χώροι, θέματα γενικά φθαρμένα από τον φωτογραφικό φακό, μέσα από τις φωτογραφίες του Γιάννου γράφουν διαφορετικά. Κόβει προσεχτικά τις εικόνες του χρησιμοποιώντας ελεύθερα διάφορα φορμά.

summerΕπειδή θέλω να κοιμηθώ ήσυχος απόψε, θα ισορροπήσω στη συσσωρευμένη κούραση της μέρα, και θα αποτολμήσω να διατυπώσω όσο πιο απλά μπορώ τις σκέψεις μου με αφορμή τη φωτογραφία του Κυριάκου Αχιλλέως με τίτλο "Summer". 

Η στιγμή ποτέ δεν ξάφνιασε τη ζωγραφική. Αντίθετα αποτελούσε ανέκαθεν ένα από τα μεγαλύτερα της κεφάλαια από τον καιρό των προϊστορικών βραχογραφιών μέχρι τις μέρες μας. Για να ήμαστε όμως ειλικρινείς, εκείνο που πάντοτε αποτύπωνε η ζωγραφική ήταν το ίχνος της στιγμής, την ορθή προβολή της πάνω στη ψυχή του καλλιτέχνη, την επίγευσή της στον ουρανίσκο της μνήμης. Μια προσέγγιση που ξεκινά από τον καλλιτέχνη και με κόπο διασχίσει τους ωκεανούς του υποκειμενισμού για να φτάσει στην Τέχνη. Η ζωγραφική στιγμή, γίνεται με αυτό τον τρόπο μια ανάμνηση στο μυαλό του καλλιτέχνη και αργότερα, το ίδιο το έργο γίνεται μια ανάμνηση στο μυαλό του θεατή. 

Τώρα που το μεγάλο κύμα αντιδράσεων για τις φωτογραφίες της καλλιτέχνιδας, φωτογράφου, ακτιβίστριας, τρανσέξουαλ Πάολας έχει περάσει, μπορούμε νομίζω να δούμε πιο καθαρά τις διάφορες πτυχές αυτής της υπόθεσης. 

Καταρχήν να πω, πως η είδηση πήρε δυσανάλογα τεράστιες διαστάσεις σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Μέσα σε 24 ώρες, οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης των Κυπρίων χρηστών γέμισαν με πρωτοβουλίες ανθρώπων που στάθηκαν αλληλέγγυοι σ' αυτή την ούτω καλούμενη “λογοκρισία” της Τέχνης. Ο λόγος είναι επειδή αυτή η υπόθεση εξελίχτηκε πολύ βολικά για όλους. Από τη μία η Πάολα έστρεψε όλα τα φώτα της δημοσιότητας πάνω της, κάτι που σίγουρα επιδίωκε από την αρχή, και από την άλλη οι αγανακτισμένοι υποστηρικτές της βρήκαν μια αφορμή για να επιτεθούν επιτέλους σε κάτι ή σε κάποιους γνωρίζοντας πως όποιος τολμούσε να υποστηρίξει τη θέση της  αστυνομίας γινόταν εύκολος στόχος και μπορούσε άνετα πλέον να κατηγορηθεί ανοιχτά ως ομοφοβικός, φασίστας, δικτάτορας, τζιχαντιστής (νέο φρούτο αυτό) και πολλά άλλα.

borgesΜονάχα ένας άνθρωπος γεννήθηκε, μονάχα ένας άνθρωπος πέθανε σ’ ολόκληρη τη γη. 

Υποστηρίζοντας το αντίθετο, κάνεις απλώς στατιστική, μια ανέφικτη προέκταση. Ανέφικτη, σα να εξισώνεις τη μυρουδιά της βροχής με το χτεσινοβραδινό σου όνειρο.