paper bag head

Εκείνος που αγνοεί τα όρια εκμεταλλεύεται ταυτόχρονα και το γεγονός ότι εξωτερικά μοιάζει ίδιος με εκείνον που αμφισβητεί τα όρια και θέλει να τα διευρύνει. Ο πρώτος λειτουργεί εκ του ασφαλούς χωρίς κόπο και καμαρώνει περήφανος για τα επίθετα του προοδευτικού ή του διανοούμενου που απλόχερα του χαρίζει ο κόσμος. Ο δεύτερος ταλαιπωρείται σ' ένα προκρούστειο βασανιστήριο ανάμεσα στις τύψεις και στις επιλογές του. Φορτώνεται το ασήκωτο φορτίο του πρωτοπόρου σε αχαρτογράφητα νερά γνωρίζοντας πως η ζυγαριά θα γέρνει πάντα έστω και ελάχιστα προς τη μεριά της αποτυχίας. Την ίδια στιγμή αναγκάζεται συνεχώς να αποδεικνύει ότι δεν είναι ένα απλός εκκεντρικός αιθεροβάμων αλλά ένα ανήσυχο μυαλό με συνείδηση και υπευθυνότητα.

acquapalomboAGΜ' αρέσει η πόλη μου. Μ' αρέσει η χώρα μου. Μ' αρέσει η εποχή μου. 

Δεν θα' θελα , ακόμα και να μπορούσα, ν' αλλάξω τίποτα απ' όλ'αυτά. Αν είχα δηλαδή μια μηχανή του χρόνου, που να μπορούσε να μ' έπερνε όπου της το ζητούσα, στο παρελθόν, στο μέλλον, εγώ θα διάλεγα να μείνω εδώ. Στο ψηλότερο σημείο της πεδιάδας του Σέρρα. Στο μικρό μου χωριουδάκι. Στο Άκουαπαλόμπο. Νοιώθω τόση σιγουριά μέσα στα δυνατά πέτρινα τείχη του. Ο πανύψηλος πύργος του, βλέπει πέρα από τους λόφους, μακριά και οι εχθροί το τρέμουν, και κρύβονται. Αλλά ακόμα κι αν κάποιος τολμήσει να επιτεθεί, θα πάρει ένα μάθημα που θα το θυμάται για καιρό.

smellΟι πιο ύπουλες αναμνήσεις είν' εκείνες που φτάνουν με τις μυρωδιές. Έρχονται αθόρυβα, εμφανίζονται αστραπιαία και κτυπούν στο ψαχνό. Συνειδητοποιείς τι σου συνέβηκε μετά που έχεις συνέλθει και προσπαθείς να βάλεις σε μια λογική σειρά τα κομμάτια. Τις περισσότερες φορές παραιτούμαι αμέσως από αυτή τη διαδικασία και απλά αφήνομαι να απολαμβάνω το ανεξήγητο παράλογο χωρίς να σπαταλάω χρόνο ψάχνοντας για απαντήσεις. Δεν με ενοχλεί καθόλου που δεν ξέρω το λόγο γιατί η μυρωδιά της εισόδου μιας συγκεκριμένης πολυκατοικίας μου θυμίζει το παλιό σπίτι μιας φίλης της μητέρας μου που μας έφερνε πάντα για δώρο βιβλία. Πόσο θα ήθελα να φτιάξω μια λίστα με όλ' αυτά. Αδύνατον. Ώσπου να τα πιάσεις χάνονται, φεύγουν.

loipon esyΕίμαι ένα ελαττωματικό μοντέλο σύγχρονου, λογικά σκεπτόμενου ανθρώπου. Η στιγμή που με γέννησε δεν μπορεί να με ανακαλέσει, και η κοινωνία που με φιλοξενεί δεν κατάφερε ακόμα να ποινικοποιήσει τη διαφορετικότητα παρ' όλες τις μάχες που διατείνεται ότι δίνει για το αντίθετο. Τα δοχεία που με αποτελούν, όπως και κάθε άνθρωπο, δεν σφραγίστηκαν ερμητικά στη φάση της κατασκευής μου, και έτσι στα ταρακουνήματα της ψυχής, στάζει συνέχεια το ένα μέσα στο άλλο. 

Απο τα 12 μου χρόνια κουβαλάω μαζί μου το Φθινόπωρο. Στην άκρη του μικρού μου δαχτύλου. Η ιστορία είναι απλή. Προσπαθούσα ν' ανοίξω μια κονσέρβα που δεν είχε κοπεί καλά με το ανοιχτήρι. Τραβώντας την έκοψα το δάχτυλο μου. Πολύ αίμα, δυο ραφές και τα βράδια να τρίβω με τον αντίχειρα την πληγή και να ανατριχιάζω. Μέσα σε λίγους μήνες το είχα ξεχάσει. Μετά από μερικά χρόνια άρχισα πάλι να έχω αφή στο κομμάτι εκείνο του δαχτύλου. Δεν το ένοιωθα τόσο ξένο πάνω μου. Τώρα έχει μείνει μόνο ένα μικρό “φούσκωμα” πάνω από τη μικρή ουλή και μια “περίεργη” αίσθηση.