markopolo

Το πήρα απόφαση λοιπόν μια μέρα.

Τα πούλησα όλα κι έφυγα.

Τις ενοχές μου τις έδωσα φτηνά. Τα όνειρα μου πανάκριβα.

Κάτι ελπίδες που κρατούσα για τις δύσκολες μέρες, τις πούλησα κι αυτές μισοτιμής.

Όσο όσο ξεπούλησα κι έφυγα.

imerologio17Η πρώτη Άνοιξη θα σε τσακίσει σαν ακυβέρνητο σκαρί, στις ξέρες της ενοχής σου.
Δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις για να το αποφύγεις.
Είναι σαν πυρετός.
Θέλει το χρόνο του.
Στο μεταξύ θυμάσαι στοίχους από παλιά ποιήματα,  σφυρίζεις σιγανά ξεχασμένες μελωδίες που όλο  σου  θυμίζουν κάτι και ξαφνικά πεθυμάς το γλυκό κιτρόμηλο που έφτιαχνε η μητέρα σου.

-Εσείς γνωρίζατε;
Ρώτησε ο πρόεδρος.
-Φυσικά και γνώριζα. Αλλά δεν ήταν της αρμοδιότητας μου να πάρω οποιαδήποτε απόφαση.
Είπε ένας από τους κατηγορούμενους.
-Ποιός ήταν αρμόδιος τότε;
Επανέλαβε ο πρόεδρος.
-Αυτός.
Eίπε εκείνος, δείχνοντας με το δάχτυλο.

time-travelΜ'αρέσει η πόλη μου. Μ'αρέσει η χώρα μου. Μ'αρέσει η εποχή μου.

Δεν θα'θελα , ακόμα και να μπορούσα, ν'αλλάξω τίποτα απ'όλ'αυτά. Αν είχα δηλαδή μια μηχανή του χρόνου, που να μπορούσε να μ'έπερνε όπου της το ζητούσα, στο παρελθόν, στο μέλλον, εγώ θα διάλεγα να μείνω εδώ. Στο ψηλότερο σημείο της πεδιάδας του Σέρρα.

Γιατί δεν γιορτάζουμε τις εποχές;
Στα σπίτια μας, οι παρέες, οι συγγενείς.
Όπως βρισκόμαστε για μια βάφτιση, μια γιορτή μια επέτειο.
Να αποφάσιζε ο καθένας τι θέλει να γιορτάσει. Με ποιους και πώς.
Ανάλογα με την εποχή θα επιλέγαμε και τον τόπο της γιορτής. Την ώρα, τη μέρα, τη διάρκεια.
Στη γιορτή θα προσφέρονταν φαγητά και ποτά της εποχής.