limassol-marinaΕπισκέφτηκα τη μαρίνα της Λεμεσού εντελώς τυχαία. Όμως πέρασα αρκετή ώρα περπατώντας στα μισοτελειωμένα δρομάκια και τις πλατείες της και τελικά έμεινα και για φαγητό, πράγμα που σημαίνει πως σε γενικές γραμμές μου άρεσε. Είχα όμως την ευκαιρία μ' αυτό τον τρόπο να τη δω καλύτερα ή μάλλον, να σκεφτώ καλύτερα. 

 

Μετά τον πρώτο εντυπωσιασμό (πρόκειται αλήθεια για ένα εντυπωσιακό έργο) άρχισα να αντιλαμβάνομαι την έλλειψη αισθητικής που χαρακτηρίζει αυτό το κατασκεύασμα. Ακόμα μια στεγνή αντιγραφή σχεδίων από το εξωτερικό που σε καμία περίπτωση δεν λαμβάνει υπόψη ούτε την πόλη ούτε τη χώρα που το φιλοξενεί. Και δεν είναι μόνο αυτό. Ολόκληρη η μαρίνα είναι ένα αρχιτεκτονικό δειγματολόγιο αχταρμάς. Κτήρια με γυαλί και μέταλλο δίπλα σε ξύλινα που θυμίζουν Νέα Ορλεάνη. Ένα κτίσμα Βικτοριανής εποχής, πιο κάτω ένα κτήριο με καμάρες και κεραμίδια λες και βρίσκεται στην επαρχία της Τοσκάνης κλπ. Κάποιοι τοίχοι είναι βαμμένοι με διάφορα θερμά χρώματα σαν Ισπανική συνοικία, άλλοι είναι επενδυμένοι με πέτρα και άλλοι ολόασπροι σαν να βρίσκεσαι σε κυκλαδίτικο νησί. Μια εικαστική παραφωνία απλώνεται παντού και δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεσαι σε κινηματογραφικό στούντιο εξωτερικών γυρισμάτων. Τα πάντα μοιάζουν σαν σκηνικά.  

Εν τω μεταξύ, ολόκληρο η μαρίνα είναι ακόμα ένα τεράστιο εργοτάξιο. Σίγουρα όταν θα ολοκληρωθεί τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά. Όμως προς το παρών, περπατάς, τρως, πίνεις τον καφέ σου και γύρω σου στο βάθος, γερανοί γυρίζουν, τρυπάνια τρυπούν τη γη και δονείται το έδαφος, εκσκαφείς μεταφέρουν χώμα και φορτηγά πηγαίνω-έρχονται. 

Εκείνο όμως που μου έκανε περισσότερη εντύπωση είναι το ότι πουθενά, μα πουθενά, δεν βλέπεις ορίζοντα. Είναι τόσο ενοχλητικό να είσαι  πάνω στη θάλασσα, να κάθεσαι και να κοιτάζεις τη θάλασσα, και το βλέμμα σου να σταματά σε τσιμεντένιους βραχίονες και σε βίλες. Κάποια στιγμή διερωτάσαι αν είναι θάλασσα ή λίμνη. 

Ακόμα ένα αντιπροσωπευτικό “Κυπριακό” έργο με όλα τα συμπλέγματα της κοινωνίας μας. Ξενολαγνεία και πιθηκισμός, έλλειψη αισθητικής, έλλειψη αρμονίας και το σημαντικότερο, έλλειψη οράματος και κοινού σχεδιασμού. 

Σας συστήνω να την επισκεφτείτε.